Oto Pan przychodzi

Zawsze, ilekroć uśmiechasz się do swojego brata i wyciągasz do niego ręce, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy milkniesz, aby wysłuchać, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy rezygnujesz z zasad, które jak żelazna obręcz uciskają ludzi w ich samotności, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy dajesz odrobinę nadziei „więźniom”, tym, którzy są przytłoczeni ciężarem fizycznego, moralnego i duchowego ubóstwa, jest Boże Narodzenie. Zawsze, kiedy rozpoznajesz … Czytaj dalej Oto Pan przychodzi

Psalm umierania

Kiedy opadną wszystkie zaszczyty, tytuły i stanowiska, kiedy inni zajmą pierwsze miejsca w synagogach i żadne powłóczyste szaty nie zakryją nagości starego chorego ciała, daj mi tylko Panie powiedzieć: Dziękuje. A gdy już ustom odbierzesz słowa, daj tylko Panie oczyma powiedzieć: Amen. Niech się tak stanie. „O, Jezu, cichy i pokornego serca, wysłuchaj mnie. Wyzwól mnie, Jezu z pragnienia, aby być cenionym, wysłuchaj mnie. z pragnienia, aby … Czytaj dalej Psalm umierania

Po walce z aniołem

?pośród uczonych jestem podejrzanym artystą pośród poetów znowuż jakimś profesorem pomiędzy księżmi i jednym i drugim W Polsce Europejczykiem a tutaj Polakiem Ciągle pomiędzy jak zając na miedzy kim jestem wobec tych światów w najlepszym razie posłańcem bo nie Wysłańcem przecie za wysokie progi.? J. St. Pasierb, Po walce z aniołem.

"rozmawialiśmy o poezji we współczesnym kościele…"

?rozmawialiśmy o poezji we współczesnym kościele. Biedni są księża, którzy nie pojmują, że pisane dużą literą Słowo musi być nieustannie – jak matka -królowa u niektórych owadów – karmione przez małe ?słowo – robotnice? współczesnych i dawnych poetów. Bez tego ożywczego i uwrażliwiającego pokarmu wielkie Słowo zapada w głuchy letarg. Kapłan bez poetyckiego uwrażliwienia obrasta sadłem patosu, traci wspólny język przede wszystkim z otwartą na współczesną poezję młodzieżą. Jego … Czytaj dalej "rozmawialiśmy o poezji we współczesnym kościele…"